شنبه 1387/10/21
عکس پرندگان
عکس کبک (آخرین عکس) و به خاطر همسر مهربان و گلم گذاشتم چون با تمام وجودش این پرنده زیبا رو دوست داره و گاهی ساعتها در مورد زیباییهاش برام صحبت میکنه.
شنبه 1387/06/16
بز کوهی
مقدمه
نشخوارکنندگانی هستند با اندازه متوسط که در کوهستانها زندگی میکنند. نرها در زیر چانه دارای یک دسته موی بلند ریش مانند هستند. دم کوتاه است ولی طول آن با موهای انتهایی از طول گوش بیشتر است. شاخ در نرهای بالغ خیلی بلند و به شکل خنجری یا مارپیج است. مادهها دارای شاخ هستند ولی شاخ در آنها خیلی از نرها کوچکتر است. بز کوهی که نر آن در ایران به کل و پازون معروف است بوسیله داشتن شاخ بلند شمشیری شکل کاملا مشخص است. نرها بزرگتر از مادهها هستند.مشخصات ظاهری
موهای بدن بطور کلی زبر و کوتاه هستند و در نرها در پایین چانه دستهای از موهای بلند ریش مانند روئیده است. همچنین در پشت بدن در طول خط طولی تیره پشت از شانه تا حدود دم موها بلند شده و به صورت تیغهای درآمدهاند. دم کوتاه است و طول آن با موهای انتهایی کمی بیشتر از طول گوش است. پاها قوی و سم نسبتا پهن است. مادهها بدون ریش هستند و شاخ در آنها کوتاه است و طول آن معمولا کمتر از 20 سانتیمتر است. نرها شاخ بلند و زیبایی دارند که مانند شمشیر خمیده به طرف عقب متمایل شدهاند. قاعده شاخها در روی جمجمه خیلی بهم نزدیک شدهاند ولی بقیه شاخ به تدریج از هم دور شده و در نوک کاملا از هم فاصل بیشتری پیدا میکنند.رنگ بدن در پایین گونهها و پهلوهای گردن و پهلوهای بدن نخودی خاکستری که در روی رانها و پاهای جلو تیرهتر متمایل به قهوهای میشود. ریش بلند و سیاهرنگ و یک خط قهوهای تیره رنگ در خط میانی پشت در عقب سرازبین گوشها تا نزدیک دم وجود دارد و همچنین نوار عرضی تیرهای به همین رنگ در روی شانه به طرف پهلوها و پایین سینه ادامه دارد. پوزه در بالای سوراخهای بینی خاکستری تیره و پیشانی قهوهای روشن که در جلوی قاعده شاخها تیره میشود. جمجمه حجیم و از استخوانهای ضخیم تشکیل شده و پهنای آن در ناحیه برجستگیهای حدقه خیلی زیاد و پوزه برعکس دراز و باریک است. استخوانهای بینی کوتاه است.
نحوه زندگی
بز وحشی معمولا به صورت دسته جمعی زندگی میکنند. بیشتر گلههای ده تا بیست راسی تشکیل میدهند. ولی گاهی گلههای بزرگ بیش از 70 راس از آنها دیده میشود. معمولا گله بوسیله یک نر مسن و قوی رهبری میشود. گاهی نرهای جوان گلههای جداگانه تشکیل میدهند. از گیاهان کوهستانی و جوانه درختچهها و درختها تغذیه میکنند. بیشتر ارتفاعات زیاد را ترجیح میدهند ولی ممکن است تا کوهپایه پایین بیایند. از توانایی زیاد برای برای جست و خیز و دویدن روی صخرهها و پرتگاهها برخوردارند. معمولا در صبح زود و عصرها میچرند و ساعات گرم روز را در سایه سنگها و صخرهها و بوتهها میخوابند.تولید مثل
در پاییز جفتگیری میکنند و دوران آبستنی آنها 5 تا 5.5 ماه است. هنگام جفتگیری میان نرها نزاع میشود. نرهای مسن و قوی نرهای ضعیف و جوان را از گله رانده و یا چند ماده جفتگیری میکنند. زایش در بهار صورت میگیرد. بچه ها یک قلو و گاهی دو قلو هستند. بچه ها چند ساعت بعد از تولد به دنبال مادرشان راه میافتند و پس از چند روز میتوانند به سرعت بدوند. در داخل معده بز جسم سختی وجود دارد که به پادزهر معروف است که در قدیم برای درمان مارگزیدگی و بعضی بیماریها بکار برده میشده است.پراکندگی در ایران
بز کوهی در اکثر کوهستانهای ایران دیده میشود. از ارتفاعات شمیران ، دماوند ، اصفهان ، فارس ، بلوچستان ، کرمان ، لرستان ، کردستان ، کرمانشاه ، همدان ، آذربایجان و خراسان گزارش شده است.پراکندگی جهانی
یونان ، ترکیه ، شبه جزیره عربستان ، قفقاز ، ایران ، پاکستان و افغانستان محل زندگی بزهای کوهی میباشد.شنبه 1387/05/19
اسب حیوانی نجیب و زیبا
اسب
اسب یا اسپ پستانداری است از خانواده ی اکوئیدا است که از دیرباز در زمینههای کشاورزی، ترابری و همچنین در جنگها بسان ابزاری برای حرکت تند و ضربه زدن به سیستمهای دفاعی دشمن بهره گیری میشده است.
نام اسب همواره با واژههایی مانند چابکی همراه بوده است. پیشینیان برای اسبهای خود احترام بسیاری قائل بودند به گونهای که صاحب اسب، نیاکان اسب نژادین خود را تا ۱۲ نسل پشت میدانست و به هنگام مرگ اسبش به شدت غمگین میشد. همچنین اسب را جانوری نجیب نیز میشناسند. ولی در هنگام خشم اسب نزدیکی به او بسیار خطرناک است .
|
|
نام اسبهای گوناگون در زبان فارسی
- بالاد و بالاده، به اسب تندرو یا اسب یدکی گفته میشود.
- بوز، به اسب نیله (کبودرنگ) گفته میشود.
- توسن، اسب سرکش را میگویند.
- جُرده، به اسب اخته میگویند.
- چرمه، به اسب سپید یا اسبی که دست و پایش سپید باشد گفته میشود.
- خنگ، اسب سپید را میگویند.
- سمند، اسب زرد را میگویند.
- نَوَند، اسب تندرو را میگویند.
- یَکران، اسب نژاده و نجیب را گویند.
عمر خیام در کتاب نوروزنامه نام گونههای اسب را چنین بیان می کند:
- الوس چرمه، سرخ چرمه، تازی چرمه، خنگ، بادخنگ، مگسخنگ، سبزخنگ، پیسهٔ کمیت، کمیت، شبدیز، خورشید، گور سرخ، زردرخش، سیارخش، خرماگون، چشینه، شولک، پیسه، ابرگون، خاکرنگ، دیزه، بهگون، میگون، بادروی، گلگون، ارغون، بهارگون، آبگون، نیلگون، ابرکاس، باوبار، سپیدزرده، بورسار، بنفشهگون، ادس، زاغچشم، سبزپوست، سیمگون، ابلق، سپید، سمند.
واژهشناسی
اسب را در پارسی میانه و اوستایی نیز اَسپ (asp)میگفتند. نامهای بسیاری از بزرگان ایرانی در روزگار باستان دارای پسوند -اسپ بوده است (مانند گشتاسپ، ارجاسپ، گرشاسپ، جاماسپ، لهراسپ و...)که نشان از اهمیت این جانور در میان ایرانیان است. در زبان سانسکریت این واژه به ریخت azva بوده که واژه سوار و اسوار نیز در زبان پارسی کنونی از همین ریشهاند. اسب برای اولین بار در آسیای میانه که بعدها تورکستان نام گرفت اهلی شده است سپس به دشتهای ایران و راه یافته است. در ایران باستان بویژه دوره هخامنشی اسب نقش بسیار زیادی داشت به اسبهای تربیت یافته پارس می گفتند عرب ها این کلمه را به فارس معرب کرده اند و آن را برای به معنی تیزرو و سوار کار ماهر به کار می برند. اسب حیوانی است که با سرما و شرایط سخت کوهستانی سازگار است بر خلاف شتر که با شرایط گرم و شن زار و سرزمین عربی سازگار بوده است. عربها برای اولین بار در دوره تجارت معروف به رحله شتا و صیف با اسب آشنا شدند و آن را بکار گرفتند.
تاریخچه
تاریخ تکامل اسب ها هنوز به طور دقیق مشخص نمی باشد. به طور مثال, زمان جدا شدن گونه های الاغ (اکووس آسینوس), اسب های وحشی (اکووس فروس) و گورخر ها و اسب های اهلی (اکووس کابالوس) معلوم نیست. همچنین مشخص نیست گونه ی اسب های اهلی حاصل انتخاب طبیعی هستند يا انتخاب مصنوعی توسط انسان. قدیمی ترین فسیل های مربوط به این گونه به هفت هزار سال پیش از میلاد باز می گردند. ابتدا اسب به منظور تهیه ی غذا شکار می شده است, ولی به مرور زمان انسان آن را به فرمان خود در آورد و برای تهیه ی شیر و گوشت, و نیز حمل و نقل, آن را پرورش داد. قدیمی ترین آثار رام کردن اسب ها در اروپای شرقی، شمال قفقاز و آسیای مرکزی یافت شده اند. پرورش و تربيت اسب ها به مرور زمان اهمیت ویژه ای يافت و انسان به درساژ و اصلاح نژاد پرداخت.
ادامه مطلب
پنجشنبه 1387/05/17
پنگوئن پرنده ای زیبا و دوست داشتنی
پنگوئن
پَنگوئنها پرندگانی هستند بدون قدرت پرواز از راسته گوهئیان (Sphenisciformes) از خانواده گُوِگان (Spheniscidae) که از ماهیها تغذیه میکنند آنها بالهای کلفتی دارند که به عنوان باله شنا از آن استفاده میکنند.
نام راسته و خانواده آنها نمایانگر شکل گوهای بدن آنها است.
از نظر ریشهای نام پنگوئن متعلق به پنگوئن اقیانوس منجمد شمالی میباشد این پرندگان قادر به پرواز نیستند زمانی که ملوانها به اقیانوس منجمد جنوبی رسیدند همین نام را به پرندگان آنجا که قادر به پرواز نبودند اطلاق کردند.
ادامه مطلب
